ΚΟΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ Η ΑΡΣΗ ΤΗΣ ΜΟΝΙΜΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

ΣΟΥΗΔΙΑ: ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΤΕ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ
September 11, 2018
ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΣΥΝΙΣΤΑ Ο ΚΑΤΩΤΑΤΟΣ «ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΣ» ΜΙΣΘΟΣ, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΜΠΡ ΘΕΣ/ΚΗΣ
September 11, 2018
Share

Αν και η πλειοψηφία των κρατών της ΕΕ διατηρεί σε ισχύ τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, με την έννοια ότι δεν την έχει καταργήσει επισήμως, τα τελευταία χρόνια έχει σημειωθεί σημαντική αύξηση στις προσλήψεις συμβασιούχων στο στενό και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

Έχουμε, με άλλα λόγια, μπροστά μας μια εξελικτική Ευρώπη, που κινείται προς την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και την προσπάθεια «αποκοπής» από το θεσμό της μονιμότητας, τοποθετώντας τους δημοσίους υπαλλήλους σε καθεστώς ανάλογο με αυτό των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα.

Ήδη πολλά ευρωπαϊκά κράτη προβαίνουν σε προσλήψεις συμβασιούχων σε ποσοστό σαφώς δυσανάλογο προς το αντίστοιχο των μονίμων δημοσίων υπαλλήλων. Παράλληλα, θεσπίζονται εγγυήσεις αντίστοιχες των προνομίων της μονιμότητας, όπως η απαγόρευση μεταβολής προσώπων στις διευθυντικές θέσεις των δημοσίων υπηρεσιών κατά την εναλλαγή κυβερνήσεων (κανονισμός που απαντάται ιδίως στην Ιρλανδία), καθώς και η τήρηση διαφάνειας στις προσλήψεις και προαγωγές υπαλλήλων του δημοσίου.

Το «μήλον της έριδος» στη Γερμανία, μεταξύ κυβέρνησης και δημοσίων υπαλλήλων, αποτελεί εδώ και μερικά χρόνια η μονιμότητα, όπου ο δημόσιος τομέας απασχολεί συνολικά περίπου 4 εκατομμύρια υπαλλήλους. Αν και οι περισσότεροι από αυτούς είναι μόνιμοι, η κυβέρνηση στοχεύει προς τη μεταβολή του εργασιακού τους καθεστώτος, επιθυμώντας να άρει τη μονιμότητα στο μεγαλύτερο μέρος του δημοσίου τομέα. Οι υπάλληλοι στις γερμανικές ΔΕΚΟ δεν απολαμβάνουν πλέον του εν λόγω προνομίου και η εργασιακή τους κατάσταση είναι αντίστοιχη με αυτή των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα.

Αντίστοιχα βήματα σημειώνονται και από χώρες με διογκωμένο (κατά τα λεγόμενα τουλάχιστον) δημόσιο, με κυρίαρχη την Ισπανία, η οποία, τασσόμενη υπέρ της μονιμότητας, το 2005 διέθετε μόνιμους σε ποσοστό 81% έναντι μόλις 19% συμβασιούχων στο σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων της.

Ανταποκρινόμενη, λοιπόν, στο κλίμα της Ευρώπης, προς τον ίδιο δρόμο βαδίζει και η Ελλάδα, επιχειρώντας την τελευταία διετία να συρρικνώσει τον δημόσιο τομέα της. Ωστόσο, το βασικότερο «κώλυμα» των κυβερνήσεων είναι η συνταγματικώς κατοχυρωμένη μονιμότητα, η οποία και δεν μπορεί, τουλάχιστον επίσημα, να αρθεί με νόμο.

Ερμηνεύοντας την ευρωπαϊκή αυτή τάση, λοιπόν, οδεύουμε προς την εξίσωση δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων ως προς το εργασιακό τους καθεστώς. Άρα, και το «ρίσκο» της απόλυσης τείνει να γίνει πλέον κοινό…