Απόφαση υπ’ αριθμ. Α525/2025 Διοικητικού Εφετείου Πατρών: Ευθύνη Δήμου για αποζημίωση κατοίκου λόγω πτώσης σε λακκούβα πεζοδρομίου
Της Μαριάννας Κατσιάδα Καρούζου, Δικηγόρου – Δημοσιολόγου*.
Ανατροπή της πρωτόδικης απόφασης επέφερε η υπ’ αριθμ. Α525/2025 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Πατρών, με την οποία κρίθηκε ότι πεζός, ο οποίος, ενώ κινούνταν σε πεζοδρόμιο του Δήμου Πύργου, έπεσε σε λακκούβα, δικαιούται αποζημίωση για την υλική και ηθική ζημία που υπέστη λόγω του τραυματισμού του.
Ειδικότερα, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο είχε κρίνει ότι ο ενάγων – ήδη εκκαλών –, κάτοικος του Δήμου Πύργου, δεν απέδειξε επαρκώς την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ του τραυματισμού του και της ύπαρξης λακκούβας στο πεζοδρόμιο. Ο αιτιώδης σύνδεσμος, άλλωστε, αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για τη θεμελίωση της αστικής ευθύνης του Δημοσίου, σύμφωνα με τα άρθρα 105 και 106 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα.
Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο διέλαβε στο σκεπτικό του ότι οι ένορκες βεβαιώσεις μη αυτόπτων μαρτύρων που προσκόμισε ο εκκαλών, σε συνδυασμό με σχετικό δημοσίευμα τοπικής ημερήσιας εφημερίδας υπό τον τίτλο «Λακούβα – παγίδα για πεζούς στον Πύργο», δεν συνιστούν επαρκή αποδεικτικά μέσα για τη διακρίβωση των συνθηκών του ατυχήματος. Κατά την κρίση του, το επίμαχο περιστατικό θα μπορούσε να αποδειχθεί πληρέστερα με δημόσια ή άλλα επίσημα έγγραφα, όπως, ενδεικτικά, απόσπασμα από το βιβλίο συμβάντων της αρμόδιας αστυνομικής υπηρεσίας. Ενόψει τούτων, και ελλείψει απόδειξης ότι ο τραυματισμός προκλήθηκε πράγματι από πτώση στη λακκούβα, η αγωγή απορρίφθηκε.
Ωστόσο, με την υπ’ αριθμ. Α525/2025 απόφασή του, το Διοικητικό Εφετείο Πατρών εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, κρίνοντας ότι ο αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της ύπαρξης της λακκούβας στο πεζοδρόμιο και του τραυματισμού του εκκαλούντος αποδείχθηκε επαρκώς. Σύμφωνα με το σκεπτικό του Δικαστηρίου, οι ένορκες βεβαιώσεις συνιστούν νόμιμα και πρόσφορα αποδεικτικά μέσα, ακόμη και όταν οι μάρτυρες δεν είναι αυτόπτες των κρίσιμων περιστατικών. Περαιτέρω, το δημοσίευμα της τοπικής εφημερίδας δύναται να ληφθεί υπόψη ως αποδεικτικό στοιχείο προς ενίσχυση της κρίσης περί επέλευσης του επίδικου τραυματισμού.
Κατόπιν των ανωτέρω, το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο έκρινε ότι αποδείχθηκε η ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ, αφενός, της παράλειψης του Δήμου να μεριμνήσει για την ασφάλεια των πεζοδρομίων και, αφετέρου, του τραυματισμού του εκκαλούντος. Ως εκ τούτου, επιδίκασε σε αυτόν αποζημίωση για την υλική και ηθική βλάβη που υπέστη, αναγνωρίζοντας, ωστόσο, συνυπαιτιότητά του σε ποσοστό 60%.
*Η Μαριάννα Κατσιάδα Καρούζου είναι Δικηγόρος, με εξειδίκευση σε θέματα διοικητικού, ιδίως δημοσιοϋπαλληλικού και πειθαρχικού δικαίου, με μεταπτυχιακές σπουδές στον τομέα του δημοσίου δικαίου και πολιτικής επιστήμης, καθώς και συνεργάτης του Δικηγορικού Γραφείου Γιάννης Καρούζος & Συνεργάτες.
