Επιτρέπεται ένας εργαζόμενος που έχει συνάψει σύμβαση εργασίας με έναν εργοδότη, στην πραγματικότητα να παρέχει την εργασία του σε διαφορετικό εργοδότη;
Το θέμα απασχόλησε το Μονομελές Πρωτοδικείου Βόλου, το οποίο εκδίδοντας την υπ’ αρ. 25/2025 απόφασή του απάντησε σε αυτό το πάντα καίριο ζήτημα, επιδικάζοντας σε τρεις τροφοδιανομείς συνολικό ποσό σχεδόν 24.000 ευρώ για χαμένες προσαυξήσεις λόγω υπερωριών, χαμηλότερες του νομίμου αμοιβές, δώρα και άλλες αιτίες σχετικές με τα μισθολογικά τους δικαιώματα.
Όπως υποστήριξαν οι ενάγοντες – τροφοδιανομείς, αρχικά είχαν προσληφθεί από μία εταιρεία παροχής υπηρεσιών διανομής τροφίμων με συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου. Όμως, η εταιρεία αυτή είχε συνάψει συμφωνία με δεύτερη εταιρεία, μία γνωστή πλατφόρμα διανομής φαγητού, στο πλαίσιο της οποίας οι διανομείς-εργαζόμενοι της πρώτης εταιρείας πραγματοποιούσαν παραδόσεις αποκλειστικά για τους πελάτες της δεύτερης εταιρείας.
Οι ενάγοντες επιδίωξαν τη δικαστική τους προστασία και την καταβολή των παρανόμως παρακρατηθέντων ποσών που τους οφείλονταν, αποδεικνύοντας στο δικαστήριο ότι οι συμβάσεις εργασίας τους ήταν εικονικές ως προς το πρόσωπο του εργοδότη και ότι πραγματικός εργοδότης ήταν η γνωστή πλατφόρμα διανομών, προβάλλοντας σειρά λόγων: το διευθυντικό δικαίωμα επί καθημερινής βάσης ασκούνταν από την πλατφόρμα τροφοδιανομής, οι εργαζόμενοι υπόκειντο στον έλεγχό της και λειτουργούσαν πραγματοποιώντας διαδρομές καθ’ υπόδειξη και με την οργάνωσή της, οι πελάτες προέρχονταν αποκλειστικά από την εν λόγω πλατφόρμα και καμία διαφορά ως προς τα καθήκοντά τους δεν είχαν οι ενάγοντες σε σχέση με τους εργαζομένους που είχαν προσληφθεί από την ίδια την πλατφόρμα με σύμβαση εξαρτημένης. Επιπλέον, έστελναν καθημερινά τα έσοδά τους στην πλατφόρμα και φόραγαν εξοπλισμό με το logo της.
Το δικαστήριο έκρινε ότι πραγματικός εργοδότης ήταν η γνωστή πλατφόρμα και άρα οι αμοιβές που είχαν λάβει οι ενάγοντες ήταν χαμηλότερες από το νόμιμο, αφενός επειδή οι αμοιβές τους έπρεπε να είχαν υπολογισθεί βάσει των προβλεπόμενων από την οικεία συλλογική σύμβαση των διανομέων, οι οποίες είναι φανερά υψηλότερες από αυτές που λάμβαναν, αφετέρου γιατί δεν τους είχαν καταβληθεί διάφορες προσαυξήσεις σχετικές με υπερωριακή και νυχτερινή εργασία, κυριακάτικη εργασία, αποζημίωση χρήσης και συντήρησης οχήματος και άλλα.
Η υπ’ αρ. 25/2025 απόφαση παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, διότι μας υπενθυμίζει ότι η εργατική νομοθεσία εμπεριέχει προβλέψεις και για το ζήτημα του δανεισμού εργαζομένων, η οποία υπόκειται σε περιορισμούς προκειμένου να μην υποκρύπτει εικονικές συμβάσεις εργασίας. Για τον λόγο αυτό, οι εκάστοτε συμβάσεις εργασίας είναι σημαντικό να ανταποκρίνονται στους πραγματικούς όρους εργασίας των εργαζομένων, ιδιαιτέρως λαμβανομένου υπόψιν ότι τα ελληνικά δικαστήρια έχουν την εξουσία να κρίνουν αναφορικά με την πραγματική φύση της σύμβασης και το πρόσωπο του εργοδότη.
Δικηγόρος Εργατολόγος
