Το ζήτημα εδώ είναι αν οι μειώσεις -για οποιονδήποτε λόγο-
των νομίμων αποδοχών συνεπάγονται και μείωση των συμφωνημένων -μεταξύ εργοδότη και εργαζομένου- αποδοχών. Πρέπει να λάβουμε υπόψη το είδος της συμφωνίας μεταξύ εργοδότη και εργαζομένου για τον καθορισμό των αυξημένων αποδοχών, καθώς παρατηρούνται δύο περιπτώσεις. Στην πρώτη περίπτωση, πρόκειται για συμφωνία για καταβολή ενός συνολικού ποσού αποδοχών οι οποίες υπερβαίνουν τις νόμιμες. Αυτό το ποσό δεν επηρεάζεται από τυχόν μεταβολές των νόμιμων αποδοχών. Άρα, η μείωση για οποιονδήποτε λόγο των νόμιμων αποδοχών δεν συνεπάγεται και την αυτόματη μείωση των αποδοχών του εργαζομένου. Μία τέτοια μείωση είναι δυνατή μόνο κατόπιν συμφωνίας του εργοδότη και του εργαζόμενου. Διαφορετικά, δηλαδή αν γίνει μονομερώς, γίνεται λόγος για παράβαση των όρων της ατομικής σύμβασης εργασίας.
Στην δεύτερη περίπτωση πρόκειται για συμφωνία καταβολής των νόμιμων αποδοχών και ενός επιπλέον ποσού (επιμισθίου) το οποίο είτε είναι σταθερό είτε αυξάνεται περιοδικά. Εδώ οι αποδοχές επηρεάζονται από αυξήσεις ή μειώσεις των νόμιμων αποδοχών. Η μείωση -για οποιονδήποτε λόγο- των νόμιμων αποδοχών συνεπάγεται και την αυτόματη μείωση των αποδοχών του εργαζομένου κατά το ποσό που μειώθηκαν οι νόμιμες. Μία τέτοια μείωση είναι δυνατή, αφού έχει συμφωνηθεί σιωπηρά.
