Κατά κανόνα, όχι: το φορολογικό σφράγισμα της επιχείρησης δεν παύει από μόνο του τις συμβάσεις εργασίας ούτε καταργεί την υποχρέωση καταβολής μισθού.
Το κρίσιμο είναι αν η αδυναμία λειτουργίας οφείλεται σε λόγο που αφορά τον εργοδότη ή σε πραγματική ανωτέρα βία. Το άρθρο 656 ΑΚ προβλέπει ότι, αν η αποδοχή της εργασίας είναι αδύνατη για λόγους που αφορούν τον εργοδότη και δεν οφείλονται σε ανωτέρα βία, ο εργαζόμενος μπορεί να απαιτήσει τον μισθό. Ο Άρειος Πάγος έχει επαναλάβει αυτόν τον κανόνα στην ΑΠ 855/2020.
Επομένως, αν το σφράγισμα επιβλήθηκε λόγω φορολογικών παραβάσεων της ίδιας της επιχείρησης, υπάρχει ισχυρή βάση να θεωρηθεί ότι πρόκειται για κώλυμα που αφορά τον εργοδότη και όχι για ανωτέρα βία που τον απαλλάσσει από την καταβολή μισθών. Η τελική κρίση, ωστόσο, εξαρτάται από την αιτία και τους όρους της συγκεκριμένης πράξης σφράγισης, τη διάρκειά της και το αν οι εργαζόμενοι ήταν διαθέσιμοι να εργαστούν.
Άλλο ζήτημα είναι η νόμιμη λύση των συμβάσεων. Το σφράγισμα δεν ισοδυναμεί αυτομάτως με απόλυση ή αναστολή των συμβάσεων. Αν πρόκειται για συμβάσεις ορισμένου χρόνου, η πρόωρη λύση τους εξετάζεται χωριστά, με βάση τον «σπουδαίο λόγο» του άρθρου 672 ΑΚ· η απλή διακοπή λειτουργίας δεν λύνει αυτομάτως κάθε σύμβαση. Το Υπουργείο Εργασίας αναφέρει ότι, όταν η πρόωρη καταγγελία σύμβασης ορισμένου χρόνου γίνεται χωρίς σπουδαίο λόγο, δεν παράγει αποτέλεσμα και μπορεί να οφείλονται αποδοχές μέχρι τη συμφωνημένη λήξη.
Συνεπώς, ο εργοδότης δεν μπορεί απλώς να ανακοινώσει ότι «η επιχείρηση σφραγίστηκε, άρα σταματούν οι μισθοί». Χρειάζεται να εξεταστεί το έγγραφο της φορολογικής αρχής και το εργασιακό καθεστώς κάθε εργαζομένου. Για συγκεκριμένη απάντηση, καθοριστικά είναι η αιτία και η διάρκεια του σφραγίσματος, καθώς και το αν οι συμβάσεις είναι ορισμένου ή αορίστου χρόνου.
Δικηγόρος Εργατολόγος
