Η ΑΙΣΘΗΣΗ

ΥΠΕΡΩΡΙΑΚΗ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ ΜΙΣΘΩΤΩΝ
September 11, 2018
ΜΕΛΟΣ Δ.Σ. ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΕΙΤΑΙ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΟΜΩΣ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΜΕ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ. ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ;
September 11, 2018
Share

Αισθανόμαστε την κατάρρευση. Η δουλειά μας, η επιχείρησή μας, το Κράτος, το δίκαιο, ο φίλος, ο γείτονας, τα γύρω όλα.

Ακούμε σαν εκκωφαντική σειρήνα εμπόλεμου συναγερμού τις λέξεις – έννοιες απόλυση,  εκ περιτροπής εργασία,  χρέη, ανεργία, πράξη νομοθετικού περιεχομένου, εφεδρεία, διαθεσιμότητα,  περικοπές.  Κάθε μία από τις λέξεις αυτές μέχρι πρίν λίγα χρόνια είχε τη δική της βαρύτητα.  Τη δική της σημασία. Νομική, κοινωνική, πραγματική. Σπάνια συνέπιπτε η μία από αυτές ως γεγονός με μία άλλη. Κάθε μία  αποτελούσε ένα μεμονωμένο δράμα, προσωπικό, οικογενειακό, ποτέ όμως τόσο κοινωνικό. Πολλές από αυτές μας ήταν άγνωστες. Άλλες εφευρέθηκαν.  Άλλες τις αγνοούσαμε.

Σήμερα είναι μία πραγματικότητα όλες τους. Βιωματική πραγματικότητα. Συντρέχουν όλες μαζί. Συνδυάζονται καταστροφικά. Συμπληρώνουν η μία την άλλη στο συλλογικό δράμα που σχεδόν όλοι βιώνουμε. Θα ήταν χρήσιμο να προσδιοριστεί η ελπίδα. Είναι η πρώτη φορά που θέλουμε τόσο την ελπίδα. Να τη φωνάξουμε, έστω ως όνομα ενός παιδιού, μίας συντρόφου. Μας αρκεί. Τόση είναι η ανασφάλειά μας.

Υπάρχουν ένοχοι για όλα αυτά. Υπάρχουν θύτες. Ας ξεκινήσουμε από την αυτογνωσία μας. Μετά, ας παραμερίσουμε το πέπλο της εφήμερης και επιπόλαιης προσέγγισης και ας καταλήξουμε στα ονοματεπώνυμα.  Να αποκαλύψουμε αυτούς που σήμερα προσπαθούν να δραπετεύσουν της ατομικής τους ευθύνης με τη συγκεκαλυμμένη παραδοχή «φταίμε όλοι μαζί».

Φταίτε εσείς που τα προκαλέσατε. Όχι εμείς που τα βιώνουμε.

Να δείξουμε με το δείχτη του χεριού μας  όσους υπογράφουν και έχουν  όνομα, επίθετο και ιδιότητα και που -δήθεν-  θυμούνται την προϊστορία τους για να δραπετεύσουν στο μέλλον ως άμεμπτοι, ενώ ταυτόχρονα συμμετέχουν σε συλλογικά όργανα που θεσμικά δεν επιτρέπουν καμία διαφοροποίηση. Φταίνε κι αυτοί.

Τελεία και Παύλα

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ – ΕΡΓΑΤΟΛΟΓΟΣ