Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, ήτοι η με αριθμό 2/2020 ΟλομΑΠ η οποία έκρινε σχετικά με το επίδομα υπηρεσίας αλλοδαπής.
Ειδικότερα, το εν λόγω επίδομα προβλεπόταν στο άρθρο 131 παρ. 10 του Ν. 419/1976 «Περί Οργανισμού του Υπουργείου Εξωτερικών» που ίσχυσε μέχρι το 1998, οπότε αντικαταστάθηκε από τον Ν. 2594/1998 «Κώδικας περί Οργανισμού του Υπουργείου Εξωτερικών» και παρασχέθηκε στους υπαλλήλους που υπηρετούν στο εξωτερικό για την αντιμετώπιση της διαφοράς κόστους ζωής και των ειδικών συνθηκών διαβίωσης σε κάθε χώρα, πλέον των προβλεπόμενων αποδοχών.
Το επίδομα υπηρεσίας αλλοδαπής (Ε.Υ.Α.) σε συνάλλαγμα ήταν ανάλογο του κλάδου, του βαθμού, των οικογενειακών βαρών και του κόστους ζωής του τόπου όπου υπηρετούσε ο υπάλληλος και συγκεκριμένα δε για τους υπαλλήλους του διπλωματικού κλάδου και τους εμπειρογνώμονες του ΥΠΕΞ, αντίστοιχο των συνθηκών στέγασης που επικρατούν στη χώρα όπου υπηρετούν.
Σύμφωνα με την απόφαση του Αρείου Πάγου οι κατ’ εξουσιοδότηση του άρθρου 131 Ν.419/1976 εκδιδόμενες ΚΥΑ, που καθορίζουν ή αυξάνουν το επίδομα υπηρεσίας αλλοδαπής με βάση τα όσα ορίζονται στους σχετικούς εξουσιοδοτικούς νόμους, δεν είναι δυνατόν να διακρίνουν τους υπαλλήλους σε κατηγορίες που δεν προβλέπονται από τις εν λόγω διατάξεις, όπως είναι η διάκριση σε μονίμους που συνδέονται με το Δημόσιο με σχέση δημοσίου δικαίου και σε συμβασιούχους υπηρετούντες με σχέση εξαρτημένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου, αυξάνοντας το επίδομα μόνο στους πρώτους και αποκλείοντας από την αύξηση τους δεύτερους.
Κατά συνέπεια κρίθηκε πως οι προαναφερθείσες ΚΥΑ υπερβαίνουν τα όρια της νομοθετικής εξουσιοδότησης (άρθρο 43 του Συντάγματος) με αποτέλεσμα κατά το μέρος που εξαιρούν από την αύξηση τους υπαλλήλους με σχέση εξαρτημένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου να είναι ανίσχυρες.
