Η υποχρέωση πρόνοιας – για την οποία έχει γίνει λόγος και σε προηγούμενα άρθρα μας – αποτελεί παρεπόμενη υποχρέωση του εργοδότη, απορρέουσα από τη σύμβαση εργασίας, και θεμελιώνεται στο άρ. 662 ΑΚ. Το ερώτημα που τίθεται αφορά στο εάν ο εργαζόμενος δύναται να αρνηθεί να παράσχει εργασία, σε περίπτωση που ο εργοδότης παραβιάζει την υποχρέωσή του αυτή, θέτοντας έτσι σε κίνδυνο την υγεία και τη σωματική του ακεραιότητα του πρώτου (δικαίωμα επίσχεσης εργασίας, άρ. 325 ΑΚ).
Η απάντηση που δίνεται τόσο από τη θεωρία του εργατικού δικαίου, όσο και από τις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων είναι, σε γενικές γραμμές, θετική. Σύμφωνα με αρκετές δικαστικές αποφάσεις, ο εργαζόμενος νόμιμα ασκεί το δικαίωμα επίσχεσης εργασίας όταν ο εργοδότης δεν τηρεί την υποχρέωση πρόνοιας και δεν λαμβάνει τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας στον εργασιακό χώρο (ενδεικτικά, απόφαση υπ’ αριθμ. 1301/2008). Ο εργαζόμενος, δηλαδή, δηλώνει στον εργοδότη ότι διακόπτει την παροχή εργασίας, έως ότου η ασφάλεια στην εργασία αποκατασταθεί πλήρως. Για όσο διάστημα ο εργοδότης δεν αποκαθιστά την ασφάλεια θεωρείται «υπερήμερος», καθώς δεν συμπράττει προκειμένου να καταστεί δυνατή η εκτέλεση της εργασίας από τον εργαζόμενο, και οφείλει να καταβάλλει κανονικά τον μισθό στον τελευταίο.
Η ύπαρξη του δικαιώματος επίσχεσης εργασίας εκ μέρους του εργαζομένου, σε περίπτωση που ο εργοδότης δεν εκπληρώνει την ως άνω υποχρέωση πρόνοιας, αναδεικνύει, μεταξύ άλλων, την σημασία που προσδίδει η ελληνική έννομη τάξη στην υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων.
Δικηγόρος Εργατολόγος
