Εργαζόμενη εμπορικού καταστήματος, χαρακτηριζόμενη εκ μέρους του εργοδότη ως υπεύθυνη καταστήματος,
αλλά απασχολούμενη, κατ’ ουσία, ως πωλήτρια, δε θεωρείται διευθύνουσα υπάλληλος, καθώς εκτελούσε ακριβώς τα ίδια καθήκοντα με τις υπόλοιπες πωλήτριες της επιχείρησης και υφίστατο και αυτή έλεγχο από τους επόπτες του καταστήματος. Δεν είχε αποφασιστικές αρμοδιότητες στην επιχείρηση ή σε τμήμα αυτής, ώστε να επηρεάζει αποφασιστικά τις δραστηριότητες, την πορεία και την εξέλιξή της, ούτε ασκούσε εργοδοτικά δικαιώματα έναντι του προσωπικού, ούτε ευθυνόταν έναντι τρίτων. Οι υψηλές δε αποδοχές της δε θεωρήθηκαν καθοριστικό κριτήριο διευθυντικής ιδιότητας, καθώς αυτές δικαιολογούνταν από την πολυετή εμπειρία της.
