Κατ’ αρχήν, ο εργοδότης δεν μπορεί να συμψηφίσει οφειλόμενο μισθό
με απαίτησή του κατά του εργαζομένου, εφόσον ο μισθός αυτός είναι απολύτως αναγκαίος για τη διατροφή του εργαζομένου και της οικογένειάς του. Βασικό κριτήριο, κατά τα παραπάνω, αποτελεί ο προβλεπόμενος κατώτατος μισθός. Ήτοι, εάν ο καταβαλλόμενος μισθός είναι κατά πολύ υψηλότερος από τον κατώτατο, όπως ισχύει στην περίπτωση των διευθυντών, με την έννοια ότι εξασφαλίζει πλήρως τη διατροφή του εργαζομένου και της οικογένειάς του, είναι δυνατός ο συμψηφισμός οφειλών του εργαζομένου προς τον εργοδότη και του μισθού του.
Περαιτέρω, εξαίρεση από τη γενική απαγόρευση συμψηφισμού του οφειλών του εργαζομένου προς τον εργοδότη και του μισθού του, συνιστά η περίπτωση κατά την οποία ο εργαζόμενος προξένησε με δόλο ζημία στον εργοδότη κατά την εκτέλεση της σύμβασης εργασίας του. Επιπλέον, αν ο εργοδότης καταβάλει αποζημίωση στον εργαζόμενο λόγω απόλυσής του, αλλά η απόλυση αυτή κριθεί άκυρη, είναι δυνατόν να συμψηφίσει τους οφειλόμενους μισθούς υπερημερίας με την ήδη καταβαλλόμενη αποζημίωση.
