Το δικαίωμα του εργαζομένου να αξιώσει μισθούς υπερημερίας κατά το άρθρο 656 Α.Κ.
υπόκειται, όπως κάθε άλλο δικαίωμα, στους περιορισμούς του άρθρου 281 Α.Κ., δηλαδή απαγορεύεται η άσκησή του αν υπερβαίνει προφανώς τα όρια που επιβάλλουν η καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή ο κοινωνικός ή οικονομικός σκοπός του δικαιώματος. Τέτοια υπέρβαση υπάρχει, όταν κατά το διάστημα της υπερημερίας του εργοδότη του, ο εργαζόμενος παραμένει ηθελημένα επί μακρό χρόνο άνεργος, αποφεύγοντας αδικαιολόγητα και κακόβουλα να επιδιώξει την εύρεση άλλης εργασίας, ανάλογης με τις γνώσεις του και την εμπειρία του, την οποία μπορεί να ανεύρει και να παράσχει ευχερώς, προκειμένου να εισπράττει τους μισθούς υπερημερίας χωρίς να εργάζεται. Για να θεωρηθεί δηλαδή καταχρηστική η αξίωση αποδοχών υπερημερίας εκ μέρους του εργαζομένου, απαιτείται δόλια και κακόβουλη αποφυγή της απασχόλησής του και δεν αρκεί ότι δεν βρήκε άλλη εργασία από αμέλεια. Μόνη η μακρά διάρκεια του χρονικού διαστήματος για το οποίο ζητούνται αποδοχές υπερημερίας, χωρίς παράλληλα να είναι δόλια και κακόβουλη η αποφυγή του εργαζομένου προς ανεύρεση εργασίας, δεν καθιστά την άσκηση της σχετικής αξίωσης καταχρηστική.
